Jeden świt, żeby wznieść się ponad mrok...

  Coś we mnie pękło. Czuję, że straciłam cząstkę siebie. Nieodwracalnie. Dziwnie się czuję.

 Mama piła przez cały tydzień albo i jeszcze dłużej. Eh. Ile łez wylałam. Nie miałam ochoty na nic. Cały czas bym tylko leżała w łóżku i płakała. Prośby i błagania nie pomagały :( W końcu napisałam list. Może on dotrze do niej? Mam nadzieję. Nie wiem, ile tak jeszcze wytrzymam psychicznie. 
 Nawet teraz nie umiem prostych słów zebrać w zdania i tu napisać. Jest mi ciężko wyrazić to co czuję. Fuck. Tam gdzieś w mym zimnym, pozbawionym uczuć sedruszku boję się o nią. Może i mamy dobrego kontaktu ze sobą, ale zawsze... to moja matka. 

 Okey. Koniec użalania się nad sobą. Przejdźmy teraz do konkretów: Dieta; Nauka; Znajomi?
 Z dietą idzie mi bardzo dobrze, od wczoraj nie przekroczyłam 1000 kcal, mieszczę się w przedziale 600-700 kcal. Muszę wytrzymać jak najdłużej. Tym razem się tak łatwo nie poddam. 
 W szkole idzie mi średnio. Dostaję 4, 5, czasem zdarzają się 3 i 2. To zależy w sumie. Teraz przyszedł taki okres, że chcę się uczyć. By trwał jak najdłużej. 
 Co u moich "znajomych". Ha. Oni przychodzą i odchodzą. Tylko prawdziwi przyjaciele zostają na zawsze. Taka jest prawda. Prawdą jest też iż nikomu nie można ufać w tych czasach. NIKOMU. Każdy dba o swoją "dupę". Tyle w temacie. Tak na marginesie: Ostatnio straciłam osobę, którą uważałam za kogoś ważnego w moim życiu. Nosiła imię Małgorzata. Była dla mnie jak siostra. Wiem, że ciągle mogę ją odzyskać.  Nie chcę. Nie chcę by w moim życiu byli ludzie, którzy mi nie ufają, nie wierzą w to co mówię, podważają moje słowa. Ja jestem lojalna wobec nich, oczekuję więc tego samego. 

 Życie jest najlepszym i najokrutniejszym nauczycielem zarazem. 

całym sercem

Chciałabym mieć tyle siły ile Klaus. Umie poradzić sobie ze wszystkim.

\

Oj, bardzo bym chciała...

Już niedługo taka będę!